βαλεντινο πες αλευρι...

ο μηνας της σιχαμενης ερωτοπροπαγανδας εφτασε...στη χωρα ψυχος, εδω +18...αρχιζουν να βομβαρδιζονται τα παντα απο ροζ διαφορων αποχρωσεων...μου τη σπαει οσο δε λεγεται.

μιας και το ροζ δεσποζει, pink turns blue απο το 1987, σορρυ για την απουσια (ποιος να το πηρε χαμπαρι αλλωστε)

κοντρα στο πεισμα των καιρων...

καθε μερα το ιδιο τριβολι με την blogovision/2011 ετσι για να τη σπασω και στον ιδιο μου τον εαυτο κι ομως ηταν 1979...

κι ομως δε χορευει κανεις πια...περιμενω να δω και τι θα γινει στους Designer Drugs την παρασκευη

back to new zealand

οταν πρωτοακουσα το συγκεκριμενο ηταν σε 12"...γεμισα απο νεφη στο μυαλο, ηθελα να βγω εξω να περπατησω μεχρι να λιωσουν οι σολες απο τα παπουτσια μου...δεν ειχα δει ποτε μου το βιντεο για πολλα χρονια. ηταν η αρνηση του να μην επηρρεαζομαι απο την εικονα. ηθελα να φτιαχνω τις δικες μου και να τις ταιριαζω στο δικο μου κοσμο...τετοια εποχη το πρωτοακουσα.

απο τοτε λατρεψα πολλες απο τις μπαντες της flying nun.

μου λειπει το ψυχος μερικες φορες...

Wish Key - Orient Express

πόσο μ'αρέσει αυτή η εποχημουσικη. πόσο;

θα θελα να παιζω κομπαρσος σε καμια ταινια
τυπου ροδατσαντακαικοπανα οταν δειχναν
πλανα απο τετοια μαγαζια.

Grace Jones - Victor should´ve been a jazz musician

Α ρε Victor..