Πολλά ρεμπέτικα τραγούδια αρχίζουν με ένα ταξίμ. Το ταξίμ διαφέρει από τις πενιές, το ρυθμό και την απαραίτητη αξία του τραγουδιού. Το ταξίμ απαιτεί μουσικό που να μπορεί να αυτοσχεδιάζει. Για να μπορέσει ο μουσικός να αυτοσχεδιάσει το ταξίμ σωστά, θα πρέπει να γνωρίζει τους διαφορετικούς δρόμους. Το να γνωρίζει κανείς τους τόνους του Μινόρε και Ματζόρε, δεν είναι αρκετά, για να παίξει το ταξίμ σωστά. Για παράδειγμα, εάν θέλουμε να παίξουμε ένα ταξίμ σε τόνο Μινόρε, πρέπει να ξέρουμε το δρόμο. Εάν ο δρόμος αίναι «Νιαβέντh» το ταξίμ θα είναι ακόμη σε τόνο Μινόρε, με διαφορετικό χαρακτηριστικό στο παίξιμο. «Ουσάκ», είναι άλλος τόνος Μινόρε, με διαφορετικά χαρακτηριστικά στο παίξιμο. Εάν παίξουμε σε τόνο Ματζόρε, τότε θα πρέπει να διαλέξουμε άλλο δρόμο κατάλληλο γι αυτο. Χιτζάζ, Χιτζασιάρ, Χουσάμ, είναι δρόμοι που ακολουθούμε στο μπουζούκι.
Ο Βαμβακάρης ήξερε όσο κανείς άλλος τους «δρόμους» -δηλαδή τις παραδοσιακές κλίμακες και τα κουρδίσματα- του τρίχορδου μπουζουκιού, πριν επιβληθούν από τον Τσιτσάνη οι ματζόρε και μινόρε κλίμακες της Δύσης με τις «αρμονίες» και πριν εισαχθεί από τον Μανώλη Χιώτη το τετράχορδο μπουζούκι, κάτι που θεωρείται -όχι αστήρικτα- ταφόπετρα του κλασικού ρεμπέτικου.
1 σχόλια:
Φοβερό!Γεια σου ρε Μάρκο με τις πενιές σου...
Δημοσίευση σχολίου