Arovane - Lilies

Ο δίσκος αυτός δημιουργήθηκε μετά από ένα ταξίδι στην Ιαπωνία από τον Γερμανό Uwe Zahn. Εμένα μου θυμίζει κάτι από την ταινία Lost In Translation. Διαδικτυακές πληροφορίες αναφέρουν ότι μετά την ολοκλήρωση του δίσκου, διέλυσε και πακέταρε τον εξοπλισμό του από το στούντιο που ηχογραφούσε. Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου έχει και τον τίτλο Goodbye Forever. Από τότε δεν έχουμε δει νέα δουλειά του!

Δυσκολεύτηκα πολύ να επιλέξω κομμάτι μιας και που όλος ο δίσκος μου αρέσει. Το ομώνυμο όμως πιστεύω είναι αρκετά αντιπροσωπευτικό.


Εάν σας άρεσε δοκιμάστε και αυτά:
Goodbye Forever
Cry Osaka Cry

The Vanishing - Idle Eyes

THE VANISHING MySpace

Boards Of Canada - ROYGBIV

Κάποια κομμάτια είναι απλά φτιαγμένα για repeat...

Vamvakaris Markos - Taxim

Πολλά ρεμπέτικα τραγούδια αρχίζουν με ένα ταξίμ. Το ταξίμ διαφέρει από τις πενιές, το ρυθμό και την απαραίτητη αξία του τραγουδιού. Το ταξίμ απαιτεί μουσικό που να μπορεί να αυτοσχεδιάζει. Για να μπορέσει ο μουσικός να αυτοσχεδιάσει το ταξίμ σωστά, θα πρέπει να γνωρίζει τους διαφορετικούς δρόμους. Το να γνωρίζει κανείς τους τόνους του Μινόρε και Ματζόρε, δεν είναι αρκετά, για να παίξει το ταξίμ σωστά. Για παράδειγμα, εάν θέλουμε να παίξουμε ένα ταξίμ σε τόνο Μινόρε, πρέπει να ξέρουμε το δρόμο. Εάν ο δρόμος αίναι «Νιαβέντh» το ταξίμ θα είναι ακόμη σε τόνο Μινόρε, με διαφορετικό χαρακτηριστικό στο παίξιμο. «Ουσάκ», είναι άλλος τόνος Μινόρε, με διαφορετικά χαρακτηριστικά στο παίξιμο. Εάν παίξουμε σε τόνο Ματζόρε, τότε θα πρέπει να διαλέξουμε άλλο δρόμο κατάλληλο γι αυτο. Χιτζάζ, Χιτζασιάρ, Χουσάμ, είναι δρόμοι που ακολουθούμε στο μπουζούκι.

Ο Βαμβακάρης ήξερε όσο κανείς άλλος τους «δρόμους» -δηλαδή τις παραδοσιακές κλίμακες και τα κουρδίσματα- του τρίχορδου μπουζουκιού, πριν επιβληθούν από τον Τσιτσάνη οι ματζόρε και μινόρε κλίμακες της Δύσης με τις «αρμονίες» και πριν εισαχθεί από τον Μανώλη Χιώτη το τετράχορδο μπουζούκι, κάτι που θεωρείται -όχι αστήρικτα- ταφόπετρα του κλασικού ρεμπέτικου.

Grace Jones - Corporate Cannibal

Ή την λατρεύεις ή την μισείς αυτή τη γυναίκα που είναι έτη φωτός μπροστά.
Η καινούρια της δουλειά έρχεται ολοκληρωμένη και καυτή τον άλλο μήνα.

Aphex Twin - Electronic Bubblebath

Την πρώτη φορά που άκουσα Aphex Twin δεν πίστευα στα αυτιά μου, έλεγα ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιου είδους ηχορύπανση. Αυτοί με τα ηλεκτρονικά το έχουν παρακάνει! Τι ήχοι είναι αυτοί, μα καλά, δεν μπορούν να βάλουν λίγη κιθάρα μέσα ή κάποιο όργανο τέλος πάντων; Πέρασαν αρκετά χρόνια για να καταλάβω ότι τελικά τα όργανα ίσως να μην έχουν και τόσο μεγάλη σημασία και για χάρη του παρακάτω κομματιού αποφάσισα να ψάξω λίγο παραπάνω.


Aphex Twin - Alberto Balsalm



Αυτό που δεν περίμενα όμως είναι να ακούσω κάποια δαιμονισμένα κομμάτια του (κυρίως λόγω των ρυθμών και των εφέ) όπως αυτό να παίζονται με επιτυχία από μία... ορχήστρα!



Πρόκειται για τους Alarm Will Sound στο Mt. Saint Michel και αυτό που παίζουν δεν μου θυμίζει καθόλου κάποιες αξιολύπητες εκτελέσεις ροκ κομματιών, χωρίς να είμαι και πολύ σίγουρος για την διαφορετικότητα αυτής της δουλειάς.

Διαφορετικός ή όχι αυτός ο δίσκος μπήκε κάπου ανάμεσα στους αγαπημένους μου.

Natalia Clavier - El Arbol

Natalia Clavier myspace

Calexico - Two Silver Trees

Κυκλοφόρησε χτες [09.09] κι επίσημα το "Carried To Dust", 60 album των Calexico. Ένα album- επιστροφή στον χαρακτηριστικό τους ήχο μετά το μάλλον 'ρειντιοχεντίστικο' "Garden Ruin" [2006]. Τι κι αν δεν έχουν την φρεσκάδα και τη σπιρτάδα των πρώτων δίσκων, τι κι αν η άγρια δύναμη των μορικον-ικών, ταξιδιάρικων μελωδιών μοιάζει να ξεθωριάζει; Τι κι αν οι τρομπέτες μοιάζουν να αντηχούν μέσα από τα παλιότερα album τους; Στο τέλος πάντα τους συγχωρείς.. [εγώ τουλάχιστον]

Parov Stelar - Matilda

από τα τελευταία του αυστριακού.
όχι κάτι το διαφορετικό όχι κάτι το ξεχωριστό
αλλά όπως και να χει κάτι το γουστόζικο..


(το ποστ έγινε απλά και μόνο για να χρησιμοποιήσω τη λέξη γουστόζικο)